H ενέργεια είναι μεγαλύτερο στρατηγικό μειονέκτημα του Τελ Αβίβ
Παρά τη σκληρή ρητορική και τις απειλές για κλιμάκωση απέναντι στο Ιράν, το Ισραήλ είναι ιδιαίτερα προσεκτικό όσον αφορά την εμπλοκή του σε έναν ευρύτερο πόλεμο.
Σύμφωνα με την ανάλυση του γεωπολιτικού αναλυτή Larry Johnson, πίσω από την αυτοσυγκράτηση του Τελ Αβίβ ενδέχεται να βρίσκεται ένας κρίσιμος παράγοντας: η ευπάθεια της ενεργειακής του υποδομής.
Ο Johnson υποστηρίζει ότι το Ισραήλ δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο το στρατιωτικό κόστος μιας σύγκρουσης, αλλά και τον κίνδυνο μιας ενεργειακής ασφυξίας που θα επηρεάσει τη στρατιωτική του μηχανή.
Όπως αναφέρει ο Αμερικανός αναλυτής, η ισραηλινή στρατιωτική ισχύς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συνεχή και ασφαλή παροχή καυσίμων.
Η αεροπορική ισχύς, η αεράμυνα, η εφοδιαστική αλυσίδα και οι χερσαίες επιχειρήσεις απαιτούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας, γεγονός που δημιουργεί ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο σημείο στο συνολικό αμυντικό σύστημα της χώρας.
«Το Ισραήλ έχασε μέρος του πλεονεκτήματός του όταν το IRGC εντόπισε την αχίλλειο πτέρνα του» υποστηρίζει o Johnson, ο οποίος εκτιμά ότι οι ενεργειακές υποδομές αποτελούν πλέον έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες στην εξίσωση ισχύος μεταξύ Ιράν και Ισραήλ.
Η κρίσιμη Haifa
Μετά από συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας υπό την προεδρία του Netanyahu, ο υπουργός Οικονομικών Bezalel Smotrich δήλωσε ότι η περιορισμένη αντιπαράθεση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν αποτελεί την καλύτερη εξέλιξη για το Ισραήλ και ότι η χώρα δεν επιθυμεί να παρέμβει άμεσα.
Ο Smotrich υποστήριξε ότι ο βασικός στόχος του Ισραήλ είναι η αποδυνάμωση και τελικά η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος μέσω οικονομικής πίεσης.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Larry Johnson, αυτή η εξήγηση μπορεί να μην αποκαλύπτει ολόκληρη την εικόνα.
Οι ενεργειακές αδυναμίες του Ισραήλ θα μπορούσαν να μετατραπούν σε στρατηγικό μειονέκτημα.
Η ανάλυση που επικαλείται ο Johnson επισημαίνει ότι το ισραηλινό σύστημα διύλισης πετρελαίου βασίζεται σε περιορισμένο αριθμό εγκαταστάσεων, με τη Haifa να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες παραγωγής καυσίμων.
Η συγκέντρωση της παραγωγής σε δύο βασικές μονάδες δημιουργεί ένα σοβαρό κενό ανθεκτικότητας.
Σε περίπτωση που οι εγκαταστάσεις αυτές υποστούν εκτεταμένες ζημιές, η εγχώρια παραγωγή ντίζελ και καυσίμων αεροπορίας θα μπορούσε να περιοριστεί σημαντικά, προκαλώντας πιέσεις τόσο στην οικονομία όσο και στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η ευπάθεια του συγκροτήματος της Haifa, το οποίο εξαρτάται από ένα σύνθετο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, αγωγών, μεταφορών και βοηθητικών συστημάτων.
Μια σοβαρή διαταραχή σε ένα από αυτά τα σημεία θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις σε ολόκληρη την ενεργειακή αλυσίδα.
Παράλληλα, η ύπαρξη εναλλακτικών προμηθειών δεν θεωρείται επαρκής εγγύηση σε ένα σενάριο παρατεταμένου πολέμου.
Οι εισαγωγές καυσίμων εξαρτώνται από τη διαθεσιμότητα φορτίων, την ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, τις ασφαλιστικές καλύψεις και τη δυνατότητα ταχείας διανομής στο εσωτερικό της χώρας.
Ισραηλινή ισχύς
Σύμφωνα με την ανάλυση, το κρίσιμο σημείο είναι ότι η ισραηλινή στρατιωτική ισχύς δεν βασίζεται μόνο στα μαχητικά αεροσκάφη, αλλά σε ένα ολόκληρο υποστηρικτικό σύστημα που απαιτεί τεράστιες ποσότητες ενέργειας.
Η αεροπορία χρειάζεται καύσιμο αεριωθούμενων, όμως το ντίζελ είναι απαραίτητο για την αεράμυνα, τα στρατιωτικά οχήματα, τις βάσεις, τις επικοινωνίες, τη συντήρηση και τη γενικότερη επιχειρησιακή λειτουργία.
Κατά την εκτίμηση του Larry Johnson, μια νέα σειρά επιθέσεων στις ενεργειακές εγκαταστάσεις του Ισραήλ θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή κρίση καυσίμων, περιορίζοντας την ικανότητα του Τελ Αβίβ να διατηρήσει εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Η έλλειψη καυσίμων αεροπορίας θα μπορούσε να περιορίσει δραστικά τη δυνατότητα συνεχών αεροπορικών επιχειρήσεων, ενώ η ανεπάρκεια ντίζελ θα επηρέαζε τη χερσαία κινητικότητα και τη στρατιωτική εφοδιαστική.
Το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι η επόμενη φάση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή δεν θα κριθεί μόνο από τον αριθμό των πυραύλων ή των μαχητικών αεροσκαφών, αλλά και από την ικανότητα κάθε πλευράς να διατηρήσει ζωντανή την ενεργειακή της υποδομή.
Για τον Larry Johnson, λοιπόν, το Ιράν έχει εντοπίσει ένα κρίσιμο στρατηγικό σημείο πίεσης.
Και αυτό το σημείο δεν είναι άλλο από την ενέργεια, τον παράγοντα που μπορεί να καθορίσει τη διάρκεια και την αντοχή οποιασδήποτε μελλοντικής σύγκρουσης.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με την ανάλυση του γεωπολιτικού αναλυτή Larry Johnson, πίσω από την αυτοσυγκράτηση του Τελ Αβίβ ενδέχεται να βρίσκεται ένας κρίσιμος παράγοντας: η ευπάθεια της ενεργειακής του υποδομής.
Ο Johnson υποστηρίζει ότι το Ισραήλ δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο το στρατιωτικό κόστος μιας σύγκρουσης, αλλά και τον κίνδυνο μιας ενεργειακής ασφυξίας που θα επηρεάσει τη στρατιωτική του μηχανή.
Όπως αναφέρει ο Αμερικανός αναλυτής, η ισραηλινή στρατιωτική ισχύς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συνεχή και ασφαλή παροχή καυσίμων.
Η αεροπορική ισχύς, η αεράμυνα, η εφοδιαστική αλυσίδα και οι χερσαίες επιχειρήσεις απαιτούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας, γεγονός που δημιουργεί ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο σημείο στο συνολικό αμυντικό σύστημα της χώρας.
«Το Ισραήλ έχασε μέρος του πλεονεκτήματός του όταν το IRGC εντόπισε την αχίλλειο πτέρνα του» υποστηρίζει o Johnson, ο οποίος εκτιμά ότι οι ενεργειακές υποδομές αποτελούν πλέον έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες στην εξίσωση ισχύος μεταξύ Ιράν και Ισραήλ.
Η κρίσιμη Haifa
Μετά από συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας υπό την προεδρία του Netanyahu, ο υπουργός Οικονομικών Bezalel Smotrich δήλωσε ότι η περιορισμένη αντιπαράθεση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν αποτελεί την καλύτερη εξέλιξη για το Ισραήλ και ότι η χώρα δεν επιθυμεί να παρέμβει άμεσα.
Ο Smotrich υποστήριξε ότι ο βασικός στόχος του Ισραήλ είναι η αποδυνάμωση και τελικά η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος μέσω οικονομικής πίεσης.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Larry Johnson, αυτή η εξήγηση μπορεί να μην αποκαλύπτει ολόκληρη την εικόνα.
Οι ενεργειακές αδυναμίες του Ισραήλ θα μπορούσαν να μετατραπούν σε στρατηγικό μειονέκτημα.
Η ανάλυση που επικαλείται ο Johnson επισημαίνει ότι το ισραηλινό σύστημα διύλισης πετρελαίου βασίζεται σε περιορισμένο αριθμό εγκαταστάσεων, με τη Haifa να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες παραγωγής καυσίμων.
Η συγκέντρωση της παραγωγής σε δύο βασικές μονάδες δημιουργεί ένα σοβαρό κενό ανθεκτικότητας.
Σε περίπτωση που οι εγκαταστάσεις αυτές υποστούν εκτεταμένες ζημιές, η εγχώρια παραγωγή ντίζελ και καυσίμων αεροπορίας θα μπορούσε να περιοριστεί σημαντικά, προκαλώντας πιέσεις τόσο στην οικονομία όσο και στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η ευπάθεια του συγκροτήματος της Haifa, το οποίο εξαρτάται από ένα σύνθετο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, αγωγών, μεταφορών και βοηθητικών συστημάτων.
Μια σοβαρή διαταραχή σε ένα από αυτά τα σημεία θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις σε ολόκληρη την ενεργειακή αλυσίδα.
Παράλληλα, η ύπαρξη εναλλακτικών προμηθειών δεν θεωρείται επαρκής εγγύηση σε ένα σενάριο παρατεταμένου πολέμου.
Οι εισαγωγές καυσίμων εξαρτώνται από τη διαθεσιμότητα φορτίων, την ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, τις ασφαλιστικές καλύψεις και τη δυνατότητα ταχείας διανομής στο εσωτερικό της χώρας.
Ισραηλινή ισχύς
Σύμφωνα με την ανάλυση, το κρίσιμο σημείο είναι ότι η ισραηλινή στρατιωτική ισχύς δεν βασίζεται μόνο στα μαχητικά αεροσκάφη, αλλά σε ένα ολόκληρο υποστηρικτικό σύστημα που απαιτεί τεράστιες ποσότητες ενέργειας.
Η αεροπορία χρειάζεται καύσιμο αεριωθούμενων, όμως το ντίζελ είναι απαραίτητο για την αεράμυνα, τα στρατιωτικά οχήματα, τις βάσεις, τις επικοινωνίες, τη συντήρηση και τη γενικότερη επιχειρησιακή λειτουργία.
Κατά την εκτίμηση του Larry Johnson, μια νέα σειρά επιθέσεων στις ενεργειακές εγκαταστάσεις του Ισραήλ θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή κρίση καυσίμων, περιορίζοντας την ικανότητα του Τελ Αβίβ να διατηρήσει εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Η έλλειψη καυσίμων αεροπορίας θα μπορούσε να περιορίσει δραστικά τη δυνατότητα συνεχών αεροπορικών επιχειρήσεων, ενώ η ανεπάρκεια ντίζελ θα επηρέαζε τη χερσαία κινητικότητα και τη στρατιωτική εφοδιαστική.
Το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι η επόμενη φάση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή δεν θα κριθεί μόνο από τον αριθμό των πυραύλων ή των μαχητικών αεροσκαφών, αλλά και από την ικανότητα κάθε πλευράς να διατηρήσει ζωντανή την ενεργειακή της υποδομή.
Για τον Larry Johnson, λοιπόν, το Ιράν έχει εντοπίσει ένα κρίσιμο στρατηγικό σημείο πίεσης.
Και αυτό το σημείο δεν είναι άλλο από την ενέργεια, τον παράγοντα που μπορεί να καθορίσει τη διάρκεια και την αντοχή οποιασδήποτε μελλοντικής σύγκρουσης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών